Josien van @Shehikesalone vertelde mij eerlijk en oprecht over haar tijd op de PCT. Over het overlijden van haar vader en over de blessure die ze opliep tijdens haar tocht. Josien is werkzaam achter de schermen bij de Bever en heeft een grote passie voor de outdoors. Ik wilde meer weten over haar Pacific Crest Trail die ze als dame alleen liep.
Had je ervaring met trektochten voor je startte? ‘Vanaf dat ik drie was ging ik al de bergen in. Mijn vader was reisleider bij de NKBV en zette hiervoor tochten uit. Tijdens één van deze tochten ontmoette we vier andere families. Ieder jaar weer gingen we samen huttentochten lopen. Het lopen van meerdaagse tochten zit dus in mijn aderen. Het begrip met een tentje op mijn rug echter nog niet, maar dat kwam al snel toen ik wat ouder werd.’
”Het heeft nog jaren geduurd voordat ik wist dat ik er iet mee moest doen”
Je vader is belangrijk voor je, hé? ‘Ja, mijn vader is overleden toen ik 18 was. Dit liet een enorme leegte achter. Mijn ouders waren toen net geschieden en dat zorgde ervoor dat er minder plek was voor mijn verdriet. Het deed pijn dat er niet meer een plek was waar zijn spullen waren of waar zijn spirit nog aanwezig was. Het heeft jaren en jaren geduurd voordat ik wist dat ik er iets mee moest doen.’
”Overal waar bergen waren voelde ik mij verbonden met hem”
Wanneer besefte je dat de Pacific Crest Trail misschien iets voor je zou zijn? ‘Ik zag de film ‘’Wild’’ voor het eerst, en dacht gelijk ik moet zoiets gaan doen. Natuurlijk wilde ik niks forceren, maar het was voor mij super logisch dat ik zoiets moest gaan doen. Overal waar bergen waren voelde ik mij verbonden met hem. Zo voelde ik ook dat ik een langere tijd de bergen in moest om die verbinding weer te voelen en alles een plekje te kunnen geven.’
”De Community voor de Pacific Crest Trail is groot”
Toen begon dus de voorbereiding, hoe ging dat? ‘Ik begon naar het zoeken van goede materialen die mijn tocht lichter en beter zouden maken. Ook was ik als de dood voor wilde dieren als: beren, poema’s of wolven. Dus ook daarop heb ik mij voorbereid.’
‘Voor mijn fysiek ben ik meer gaan rennen en lopen. Van mezelf ben ik niet zo sportief. Ik had wellicht langer van tevoren al kunnen beginnen met een fysieke voorbereiding om bepaalde blessures voor te zijn. Met de kennis van nu had ik dit zeker anders gedaan en beter getraind.’
‘Ook de community voor de Pacific Crest Trail is groot en daar kon ik veel informatie vandaan krijgen. Zo zijn er allemaal dingen op gebied van gear die ik van tevoren heb geleerd. Maar een gezegde is: ‘’hike your own hike’’. Wees er bewust waarom je het gaat doen en dat je het niet doet voor anderen, maar echt voor jezelf.’
”Pacific Crest Trail, Met 35 graden liep ik door de Mojave Desert”
Kan je wat vertellen over jouw PCT? ‘Ik was niet van plan om de hele PCT te lopen. 4/5 maanden onderweg was gewoon te lang voor mij. Dit was dus geen doel. Een groot deel van de PCT bestaat uit woestijn, dus daar ben ik dan ook begonnen. Met 35 graden liep ik door de Mojave Desert. Tijdens de PCT kwam ik trouwens ook nog Tim Voors tegen die ik eventjes heb gesproken, dat vond ik wel grappig omdat ik later zijn boek heb gelezen. Vooraf heb ik een licht tentje gekocht, maar nog liep ik af en toe met 21 kilo op mijn rug. Door de gevorderde hikers werd ik echt uitgelachen. Van Ultralight hiking had ik toen nog nooit gehoord.’
”Ik viel uit met een peesblessure in mijn knie tijdens de Pacific Crest Trail”
Wat denk je dat het vervelendste was aan jouw PCT? ‘Dat is 100% dat ik uitviel met een peesblessure in mijn knie waarvan ik nog steeds last kan hebben. Na 900 kilometer moest ik er mee stoppen omdat de pijn steeds vaker sneller op de dag kwam. Met tranen in mijn ogen liep ik de afdalingen tijdens de Pacific Crest Trail. Na een week rusten voelde ik dat ik toch nog een stuk moest gaan hiken. Ik heb toen nog 150 kilometer gelopen en toen voelde het als voldaan en kon ik het afsluiten.’
‘Helaas is de pijn nooit meer volledig weggegaan. Wel heb ik nog de West Highland Way gelopen na mijn Pacific Crest Trail, maar ook daar kreeg ik af en toe last van mijn knie. Nu hoop ik dat mijn nieuwe fysiotherapeut mij kan helpen om er weer bovenop te komen.’
”Prachtig om te zien wat je lichaam allemaal kan”
Wat waren je mooiste momenten op de PCT? ‘Het hele verhaal is voor mij super krachtig geweest. Lange tijd in de natuur zijn. Het hebben van een prachtige trail-family en zien wat je lichaam allemaal kan. Al die natuur brengt echt een oerkracht in je naar boven die ik niet van mezelf kende. Maar het aller waardevolste moment was op de top van Mount Withney, ik was daar op vaderdag en boven op de top had ik net genoeg bereik om mijn moeder te bellen. Dit voelt nog steeds als een heel speciaal moment.’
”Droom je over een Pacific Crest Trail? Je moet gewoon gaan”
Heb jij als ervaringsdeskundige nog tips? ‘Je moet gewoon gaan, en ga eens alleen. Ook als vrouw kan je prima alleen weg, al kan het soms heel spannend zijn. Vaak zijn de eigen angsten groter dan de reële kans op dat er iets onderweg gebeurd. Dus ga er vooral gewoon op uit en laat niets je tegenhouden.’
‘Oja, en ga niet van sneeuwhellingen afglijden in een kort broekje, dan kan je twee weken niet meer zitten.’
Josien vertelde enthousiast over haar tocht over de PCT. Waar veel de droom hebben om ooit nog eens naar Amerika te gaan en een gedeelte van deze trail te lopen heeft zij het gewoon gedaan. Vanaf nu gaat ze dan ook als ‘’Bunbun’’ door het leven.
